Sta In Je Kracht

Zijn: niet vechten maar de confrontatie aangaan

Interessante artikelen, blogs en gewoon van alles wat inspireert, motiveert en relativeert.

Het was donderdag een week geleden dat ik wederom een fikse oefening in ‘zijn met wat er is’ kreeg voorgeschoteld. Het was de zoveelste regenachtige mama-donderdag op rij en ik had werkelijk geen idee wat we vandaag nou weer konden doen. En dat is met een peuter van 2,5 die heel graag buiten speelt, best een uitdaging.

Op het moment dat vriendlief om 8.15 uur de deur uit ging stelde ik mezelf voor de keuze: of ik ga tegen de gedachte “Gatver, dit wordt niks” vechten en me verzetten tegen de dag of ik kies ervoor om de uitdaging aan te gaan en te zijn met alles wat er is. En er een zo leuk mogelijke dag van te maken.

Het werd het laatste en niet zonder slag of stoot, hoe paradoxaal dat ook klinkt gezien ik niet wilde vechten. Ik houd namelijk wel van vechten tegen wat is. Me verzetten tegen de waarheid en niet accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. En dus voelde ik op deze ochtend de neiging om te gaan mopperen op het weer en op mezelf (en dus op Koen) omdat ik me zo onrustig voelde.

Hoewel dit dus aanlokkelijk was en een groot deel in mij wilde gaan klagen koos ik ervoor om dit niet te doen. “Nee” zei ik tegen mezelf: “We gaan zijn met wat er is. Ga de confrontatie maar aan door te kijken wat er gebeurt.” En dat betekende dus niet geforceerd proberen er een leuke dag van te maken. Nee. Dat betekende wel: van moment tot moment bepalen wat we gaan doen en de daarin minder leuke momenten voor lief nemen. En dat lukte goed kan ik zeggen. We begonnen met een kasteel bouwen van Duplo. Dat Koen dat binnen 1 minuut weer met de grond(plaat) gelijk had gemaakt vond ik niet leuk. Maar ach, wat deed het er toe. “Laat maar waaien” was mijn gedachte. Na nog wat bouwwerken en de sloop daarvan was het tijd voor koffie, Diksap en een koekje. En daar verscheen een uitdaging van de buitencategorie: Koen wilde TV kijken. En hij hield er maar niet over op. Opnieuw kwam ik voor een innerlijk dilemma te staan: of meegaan in mijn groeiende irritatie en neiging om het gevecht met hem aan te gaan of bij mijn standpunt blijven door op mijn ademhaling te letten en hem te laten uitrazen. En dus de confrontatie aan te gaan met mijn eigen gevoel van machteloosheid in plaats van met hem. “Ja, je bent boos. Dat kan. Snap ik ook wel als je zo graag TV wilt kijken. Maar dat gaan we niet doen.” was mijn boodschap. Na een woedeaanval van enkele minuten kwam Koen in mijn schoot zitten. Ik vroeg: “Gaat het weer?” -“Nee,” zei Koen. “Even huilen.” En er volgde een huilbui van wederom een paar minuten. Toen dat stopte was het klaar. “Keien mama?” Voor wie de peutertaal niet eigen is: “Zullen we kleien mama?” Waarna we een uur hebben zitten kleien.

De foto is van de lunch daarna. Havermout-banaan-pannekoekjes met Maple sirup en fruit. Een groter plezier kan ik mezelf en Koen niet doen. Het was heerlijk.

Nu zou ik de middag ook uitvoerig kunnen beschrijven maar dat voegt niet zoveel toe. Voor mij was de les daar: dit is de kunst van het ‘zijn met wat er is’. Van moment naar moment gaan met al het fijne en al het ongemak. Het voelde goed om te stoppen met vechten tegen wat er is. En met geduld en openheid naar de momenten te kijken en simpelweg waar te nemen wat er gebeurde bij mezelf en bij Koen.

Mijn leraar in zijnDankjewel Koen voor de confrontaties met mezelf; mijn ongeduld, mijn neiging om te vechten. Dat ik nog veel van je mag leren.

Deel dit artikel

Reactie

U e-mail adress wordt niet gepubliceerd.
Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*
*